Knokke-Heist bezoeken als toerist?

Week van de Pleegzorg

Naar jaarlijkse traditie organiseert Pleegzorg Vlaanderen, samen met de vijf diensten voor pleegzorg, van 13 tot 22 november 2020 de Week van de Pleegzorg. Een moment bij uitstek om stil te staan bij het belang en de kracht van de 5000 Vlaamse pleeggezinnen, die elke dag opnieuw klaarstaan voor kwetsbare kinderen en jongeren of volwassenen met een handicap en/of een psychiatrische problematiek. Nele en Lode uit Knokke-Heist vertellen hieronder in alle openheid over hun engagement als pleeggezin.

Bas en Sarah

Nele en Lode wonen in Knokke-Heist met hun twee pleegkinderen. Zij is een geëngageerde leerkracht, hij is hoofdinspecteur bij de politie op rust. Bas (11 jaar) en Sarah (bijna 8 jaar) wonen respectievelijk 7,5 jaar en iets meer dan 6 jaar bij het koppel. De keuze voor pleegzorg was voor Lode en Nele eigenlijk niet de eerste. Ze hadden een heel sterke wens om samen voor kinderen te zorgen, maar hun leeftijdsverschil maakte het niet evident om via biologische weg kinderen te krijgen. Het zorgde er ook voor dat adoptie al vrij snel uitgesloten werd, omdat dit sowieso een lange weg is. Pleegzorg werd als alternatief goed overwogen en ze gingen samen voor een traject als kandidaat-pleeggezin.

Langdurig engagement

Het screeningstraject werd vrij snel afgerond en voor beiden was het duidelijk dat ze graag een langdurig perspectief wilden bieden aan een kindje. Verder waren er weinig voorwaarden aan hun engagement verbonden. Nele blikt terug op een lange tijd van verlangen naar een pleegkind, eens het traject was afgerond. “Heel belangrijk,” beseft ze nu, “dat een match met zoveel zorg wordt uitgezocht. Maar toen was het best zwaar, dat lange wachten! Je bent helemaal klaar om je verhaal in pleegzorg aan te vatten en dan lijkt anderhalf jaar wachten wel een eeuwigheid. Zeker omdat je in het nieuws om de oren geslagen wordt met cijfers van ellenlange wachtlijsten met kinderen. Dan voelt het eigenlijk wel onnatuurlijk als het zo lang duurt voor dat pleegkind er eindelijk is. Je hebt er ook geen idee van waarom de pleegzorgdienst je maar niet belt en je wil ook niet zelf om de haverklap zeuren waarom er nog geen nieuws is. Gelukkig was die wachttijd snel vergeten toen Bas er eindelijk was.”

Zelfredzaam gezin

“Eéntje is geentje”, zo voelde het al gauw en op een tweede pleegkindje was het gelukkig veel minder lang wachten en zo kwam een dik jaar na Bas, Sarah het gezin vervolledigen. Nele durft het gezin als behoorlijk zelfredzaam in te schatten en heeft het gevoel de teugels best goed in handen te hebben als het over pleegzorg gaat. “Net zoals bij de opvoeding van eigen kinderen is pleegouderschap iets waarin je groeit.” Ze is terecht best trots te kunnen zeggen dat ze nergens spijt van heeft als ze terugblikt op de weg die ze als pleeggezin samen hebben afgelegd. Toch is ze blij dat ze, als het nodig is, kan terugvallen op een goede pleegzorgbegeleidster. “Het is iemand waarmee we fijn kunnen samenwerken en die onze noden en grenzen goed aanvoelt en respecteert. Ze kan optreden als we het gevoel hebben dat we zelf over onze grenzen moeten waken naar de ouders van onze pleegkinderen toe, maar laat ons aan het roer zolang wij het gevoel hebben dat de zaken goed lopen. Ze is ook goed in bemiddelen als dat moet gebeuren.

Respectvolle blik naar de biologische ouders

Als ik Nele naar haar bezorgdheden toen ze startte in pleegzorg vraag, vertelt ze dat het vooral neerkomt op goed beseffen waar je eigen grenzen liggen. Nele vindt het belangrijk om met een respectvolle blik naar de ouders van haar pleegkinderen te kunnen kijken. Dat zou ze moeilijk gevonden hebben indien ze had geweten dat zij hun kinderen bewust kwaad hadden gedaan. “Ik kan begrijpen dat iemand naar geweld grijpt in een situatie waarover hij of zij de controle verliest. Samenwerken met de ouders van kinderen die uit een incestueuze relatie komen zou ik bijvoorbeeld erg moeilijk vinden. Voor mij zou dat een brug te ver zijn, dus dat is dan ook wat ik heb aangegeven om te kunnen garanderen dat ik met oprecht respect kan omgaan met de ouders van mijn pleegkinderen.”

Geen grote verwachtingen naar liefde of dankbaarheid

Verder geeft ze ook nog mee dat het vooral belangrijk is dat je als koppel met dezelfde ingesteldheid in pleegzorg stapt. Als je er samen aan begint, moet je er samen honderd percent voor willen gaan. Je kan je op voorhand van alles voornemen, maar je buikgevoel blijft toch het belangrijkste. Tegelijk had ze nooit gedacht dat pleegouderschap toch zo natuurlijk zou voelen. “Je geeft kinderen zoveel mee via de opvoeding, ook al deel je niet hun genen! Het is zo grappig als iemand zegt dat Bas op mij lijkt door de mimiek die hij gebruikt, ook al hebben we niet hetzelfde bloed! Toch is het belangrijk dat je geen grote verwachtingen van liefde of dankbaarheid naar pleegkinderen hebt. Dat is een foute verwachting naar een kind dat gekwetst is en soms moeite heeft om zich vertrouwensvol aan een volwassene te hechten. De band die we hebben is nu intussen wel heel erg diep en onvoorwaardelijk is. Zowel van ons naar hen toe, als van hen naar ons. Maar dat is echt iets wat over de tijd heen moet groeien.

Ontzettende verrijking

Als slotsom noemt Nele pleegzorg een ontzettende verrijking zowel voor zichzelf en haar man als voor haar pleegkinderen. Het mooiste citaat komt volgens Nele van Sarah zelf: “Eigenlijk heb ik geluk dat mijn mama niet voor me kon zorgen, anders had ik geen Moetie en Vava!” Nele is ontzettend trots op waar de kinderen nu staan. Intussen is Bas enorm gegroeid en hoopt hij dat hij nooit weg moet uit het pleeggezin, maar droomt wel over later zelf trouwen, kinderen krijgen en een job hebben. “Ze hebben dromen en een positieve blik op de toekomst en dat is een enorme verwezenlijking, want dat hebben kinderen in probleemsituaties niet,” stelt Nele vast. “Ik hoop dat de kinderen verder in die richting groeien dankzij het geloof dat we in ze hebben en hoe we hen motiveren. Ik hoop dat ze de mogelijkheden en kansen die het leven hen biedt, kunnen grijpen. Dat ze later iemand tegenkomen die evenveel vertrouwen in ze heeft als wij hebben en ze hun eigen kinderen met evenveel liefde kunnen opvoeden als wij nu doen. Ik denk dat we dan een vicieuze cirkel hebben kunnen doorbreken waar hun ouders en grootouders al generaties het slachtoffer van waren.”

Interesse in pleegzorg?

Helaas zijn er nog heel wat kinderen die wachten op een pleeggezin. Als je interesse hebt in pleegzorg, surf dan zeker naar www.pleegzorg.be voor meer informatie, vraag een infopakket aan of schrijf je meteen in voor een infosessie in jouw buurt! Je kan ook bellen naar 051 200222.

Vertel het verder

Via Facebook Via Twitter